Koen’S Stelviovakantie

28 aug – 3 sept 2011

Nog even doorbijten, deze 3 kilometer kunnen er ook nog wel bij. Dan ben ik weer op de Stelvio, maar dan van de andere kant. De Umbrailpas-beklimming is minder lang, maar een rotzak met stijgingspercentages boven de 12 op stukken. Zeker lastig als dit hele laatste stuk zo steil is. Toch goed dat ik me enigszins aan de door Lies gemailde trainingsschema’s heb gehouden.De laatste steile kilometer voor de top van de Stelvio vanuit de Umbrailpas

Het weer is goed, het weer was de hele week goed.  En de sfeer in de groep is ook heel goed. Altijd even afwachten in een nagenoeg vreemde groep.

Ik ben met Sport me’t Hart op vakantie, in het gebied rond de Stelvio, een berg die ik ken van  de Giro d’Italia. Deze berg stond al een tijdje hoog op mijn to-do-lijst en na een toevallig babbeltje met Frouke na een beverbeekzondagochtend  in het voorjaar  was ik er voor mezelf al snel uit: dit ga ik doen. Ook maar meteen aangemeld voor bootcamp, want ik zal zorgen dat ik er klaar voor ben!

Tijdens de beklimmingen fietsen Frouke, Chris en Sandra  als leeuwinnen  om hun welpen heen. Frouke komt even checken: gaat ie? …. Ok, zie je straks weer! En dan staat daar Sandra weer, doodleuk te glimlachen met haar fototelefoon.’t Hart onder de riem zeg maar, midden in een lekker zware klim.

We logeren in een hotelletje in Prato, aan de voet van de klassieke Stelvioklim. De klim met die zigzag bovenaan. Amper 24 uur nadat we afgezet zijn met de bus staan we aan de streep om met groep 3 naar boven te fietsen. Groep 1 en 2 hebben 60 resp. 30 minuten voorsprong. Zo komt iedereen ongeveer tegelijk boven en fietst iedereen op zijn eigen tempo. De tijd wordt boven opgenomen door Jurjen, waar ook  foto’s worden gemaakt door Lies (beide ook begeleiding en rijdend in een volgauto). Niemand wordt tijdens de klim aan zijn of haar  lot overgelaten. Je ziet dat de dames gauw doorhebben wie zelf prima boven komt en wie even begeleid wil worden. Bijna boven, nog een laatste aanmoediging vlak onder de top

De afdaling doet  iedereen uiteraard ook op eigen tempo, wederom wordt waar nodig begeleid. Lang niet iedereen vindt afdalen een feest na al het klim werk. Ik wel!

En beneden, in het hotel, wacht een bord pasta. Wat een luxe! En straks nog diner. Hallo serveerster, jij snapt wat belangrijk is… wil je misschien met me trouwen?

De week is prettig opgebouwd, dag 1 rondje rond het dal (valt soms vies tegen, stijgingspercentages tot  16 % na een nacht amper slapen in de bus…). Dag 2 de klassieke Stelvioklim, volgende dag Ofenpas (iets minder zwaar, maar toch echt ook een bergpas) en gisteren, dag 4,  optioneel wandelen en/of fietsen rond Sulden. Een deel van de enthousiastelingen die smiddags nog een rondje maken

En nu dan, op de laatste dag nog deze klapper die mijn kuiten op dit moment teistert:  de Stelvio beklimmen via de Umbrailpas.  Een helikopter zet de landing in vlak voor mijn neus. Geen goed teken, gelukkig niemand van ons gezelschap. Nog 1 km, ik zie de top weer van de Stelvio.  Zo meteen uitpuffen, droog shirtje en jasje uit de volgauto pakken, afdalen (joepie!). Straks weer aan de pasta. Daarna spullen inladen en hop! In de bus naar Nederland.  Misschien tussen het afdalen even nog een foto nemen. Wat gaat zo’n week snel!

Coen.

Begin dit jaar bedacht ik in een moment van verstandsverbijstering dat  het wel leuk zou zijn om de Stelviopas op de fiets te beklimmen.