Verslag Alpe d'Huez 2008
- Details
- maandag, 07 april 2008 21:05
- Geschreven door Sandra 't Hart
Sandra me op een gegeven moment toch weten over te halen. Tegen zoveel enthousiasme kon ik niet op en ik zwichtte dus uiteindelijk. (de eerlijkheid gebied te zeggen dat ook mijn man hier een aandeel in had, hij wilde zelf nl. ook graag mee maar dan alleen als ik ook zou gaan.)
De eerste stap was gezet, nu moest er serieus getraind worden. Ik kreeg een trainingsschema en begon vol goede moed. Spinning vond ik altijd al leuk, maar nu begon ik zelfs de krachttraining leuk te vinden! De volgende stap was de aanschaf van een fiets, kleding, helm, handschoentjes enz. Sandra had een deal met Terpstra gesloten voor de fietskleding zo konden we zichtbaar als één groep de Alpe op.
Toen alle benodigdheden er waren konden we dus buiten fietsen, echter het weer zat lange tijd niet mee. Op 13 april konden we voor het eerst buiten fietsen. Met een groepje van ongeveer 15 mensen hebben we een tocht gemaakt. Wennen aan het fietsen in een groep, wennen aan je fiets en ga zo maar door. Iedereen kreeg de smaak te pakken, mailtjes over en weer, er werden verschillende initiatieven genomen om (al dan niet georganiseerde) tochten te gaan fietsen. Zo zijn we o.a. naar de Posbank geweest om een beetje te kunnen “klimmen”. Het enige wat me nu nog tegen zou kunnen houden was de medische keuring, maar ook die was gelukkig goed.
Op 14 mei was het dan eindelijk zover. ’s Ochtends om 6.00 u. vertrokken we en ’s avonds om 22.45 u. waren we op de plaats van bestemming. Om 8.00 u. werden we voor het ontbijt verwacht. Tijdens het ontbijt werd ons nog e.e.a. uitgelegd over het fietsen in de bergen en de weersomstandigheden. De organisatie had gezorgd voor energiedranken, -repen en –gels. Na het ontbijt de fiets klaarmaken, fietskleding aantrekken, wel of geen arm/beenstukken, bidons vullen en gaan met die banaan.
We waren in drie groepen ingedeeld, groep 3 deed het rustig aan, groep 1 was voor de snelle jongens (en meisjes natuurlijk) en groep 2 zat er tussen in. De berg die we vandaag zouden beklimmen was de Col d Ornon. Vol goede moed vertrokken we, ik ben boven gekomen, maar vraag me niet hoe! Deze berg kwam niet in de buurt van de Alpe d”Huez en hier had ik al moeite mee, wat moest dat morgen worden? Onze begeleiders waren geweldig, Coen fietste steeds heen en weer om iedereen moed in te praten en Inge hield de snellere mensen van onze groep in de gaten. Petje af! Boven aangekomen, even bijkomen, en dan afdalen!
Weer aangekomen in het hotel, werd er om 16.00 u. een pastabuffet geserveerd, we hadden veel verbrand dus dat moest weer aangevuld worden. Om 19.00 u. kregen we een 3-gangen diner, moesten we dus alweer eten. Verbazingwekkend hoe dat er toch weer in ging. Léon, de hotel eigenaar, hield ’s avonds een praatje over de tocht van de volgende dag. Dé berg waar we dit allemaal voor hadden gedaan stond op het programma. Ik had vooral één ding goed in mijn oren geknoopt; stap niet af want dan lopen je benen vol. Op tijd naar bed want om 8.00 uur stond het ontbijt weer klaar en onze groep moest om 9.30 u. klaar staan om weg te fietsen, wij zouden starten om 10.00 u op de Alpe. Groep 2, om 10.30 u. en groep 3 om 11.00 u. 8.00 uur de volgende ochtend, je kon merken dat iedereen zenuwachtig was. Zelf had ik ook een behoorlijke knoop in m’n maag en er werd wel heel vaak gebruik gemaakt van het toilet. Na het ontbijt en het ritueel van fiets klaarmaken kon er gestart worden.
Sandra fietste met ons mee tot aan de Alpe om de start mee te kunnen maken. Om klokslag 10.00 u vertrokken we naar boven. De eerste drie bochten waren het ergst, de stijging was hier ook met meest 10%. Er zijn 21 bochten en die worden allemaal aangegeven. Iedereen reed in eigen tempo, en al snel reed ik in m’n uppie op die grote indrukwekkende berg. Het was zwaar, het was soms zelfs héél zwaar, maar met m’n muziekje en de woorden van Léon in mijn achterhoofd (stap niet af) ben ik inderdaad boven gekomen zonder afstappen en nét binnen de 2 uur. 1.59.45 om precies te zijn, ik vergeet het nooit weer. De ontlading was groot, tranen over de wangen wat kan een mens dan blij zijn! Tijdens mijn klim zijn verschillende mensen mij voorbij gefietst, en zij waren dus of een half uur of een uur later dan mij gestart. En iedereen zei nog iets in het voorbij gaan, kom op Lies, je kunt het, of zet ‘m op je bent er bijna. Dat zegt wel iets over de goede sfeer in de groep. De snelste man was in 53 minuten boven en de snelste vrouw in 1.06. Na de aankomst op het terras wat drinken, toen nog helemaal naar de top en een foto in de sneeuw gemaakt, en toen………13 km. afdalen. Mensen die niet wilden/durfden konden in de bus naar beneden. Ik ging op de fiets, wat geweldig, er was ons goed uitgelegd hoe we moesten remmen en om vooral geen risico te nemen. Als je naar beneden gaat kun je je niet meer voorstellen dat je dat allemaal omhoog gefietst bent.
Eenmaal beneden gingen we weer naar het hotel, waar de pasta alweer op ons stond te wachten. Je voelde gewoon dat de spanning verdwenen was, iedereen had de tocht weer anders beleefd, we konden er geen genoeg van krijgen. Tijdens het pasta eten werden de foto’s die overdag gemaakt waren, getoond op een beamer en er werd smakelijk gelachen om bepaalde plaatjes. Er was zelfs één foto goed bevonden voor de voorpagina van de Telegraaf. ’s Avonds nog nazitten, het werd opvallend later dan de avond ervoor. Er waren zelfs mensen die dachten dat ze na deze overwinning op zichzelf plotseling konden schaken.
De volgende dag waren er verschillende opties, je kon in het hotel blijven, je kon rustig een tocht van 50 km. maken of je kon een berg beklimmen. Ik ging voor de rustige tocht samen met ongeveer 10 mensen. Op een gegeven ogenblik kwam er iemand van onze groep te vallen, gelukkig had hij een helm op, en dat was voor mij reden om ook terug te gaan. We splitsten en zagen elkaar in het hotel weer. De groep die de berg op zou gaan was op een gegeven moment ook terug gegaan omdat het behoorlijk mistig was geworden. Na nog een laatste pasta maaltijd, werden de tassen gepakt en de bus weer ingeladen. We hadden nog een lange reis voor de boeg. We reden nu ’s nachts dus we konden even proberen te slapen.
Zondagochtend om 8.00 u. reden we Leeuwarden weer binnen. Moe maar zeker voldaan waren we weer thuis. Een compliment voor de organisatie is zeker op zijn plaats, alles was tot in de puntjes verzorgd, catering in de bus, de voeding en drankjes voor tijdens de tochten, de begeleiding, Sandra, Frouke, Chris, Inge, en Coen allemaal een dikke pluim, echt petje af voor hoe zij, in dienst van ons, gefietst hebben. Dan waren Folkert en Marian er nog, die in de auto heen en weer reden, en aanmoedigden, vroegen of je nog genoeg water had, foto’s maakten, reparaties uitvoerden, als je ze nodig had waren ze er. De hotelkeuze was ook fantastisch, eenvoudige kamers, maar oh zo gezellig en gemoedelijk. Dat er Nederlands gesproken werd maakte het ook allemaal nét iets gemakkelijker. En dan natuurlijk de groep deelnemers, heel bijzonder hoe goed de sfeer was, zoveel verschillende mensen die ieder op hun eigen niveau en naar eigen kunnen een top prestatie hebben geleverd. Deze reis was voor mij een bijzondere ervaring, waar ik nog lang op kan teren. Nu ik dit aan het schrijven ben, borrelt de euforie weer op. En voor volgend jaar heb ik al een plaats gereserveerd. Was het doel nu: boven komen zonder afstappen, mijn nieuwe doel is: boven komen zonder afstappen in 1 uur en minder dan 59 minuten! (en stiekem droom ik ervan eerder boven te zijn dan mijn man)
Lies Dekker
