Verslag Alpe d'Huez reis 2009
- Details
- vrijdag, 19 juni 2009 15:52
- Geschreven door Henk Jansen
Woensdag 27 mei. Na pittige kaartspelletjes (pesten en hartenjagen), wat films en muziek en dommelen stonden we zeventien uur later in Les Ougiers bij hotel Au bon Accueil. Monique en Leon, die het hotel runnen, onthaalden ons gastvrij en we konden zo aan het ontbijt. We ontmoetten net als vorig jaar Chris Witty en Frouke Oonk, met Sandra het trio fietscoaches. Dat Chris er was betekende ook een prima volgauto van een bank met het hoofdkantoor in Alkmaar. Daarna in de fietskleren en allez, de berg op. Die lange busreis was al lang weer vergeten.
Het weer was mooi en de Col d’Ornon is een goede col om in te fietsen. Eens voelen hoe de benen ervoor staan. Dat was wel oké en ik zag ook dat Jan een talent is. Veel kracht en dat werd een leuk duel. Eenmaal boven wachtte iedereen op elkaar en was het genieten van het landschap en de prestatie. Daarna gingen de windjacks aan en suisden we weer naar beneden en terug naar het hotel. Na zo’n busreis was dit ook wel genoeg. De rest van de dag bestond uit de stevige pastamaaltijd, daarna ook nog een diner en als laatste de foto’s en video’s van de dag. Vooral de video’s van Sandra zouden rest van de trip indruk maken. Schier onmogelijke opnames, je denkt steeds dat ze het ravijn infietst maar het gaat toch altijd goed. Daarna onder de wol en maar hopen dat de kamergenoten niet snurken …..
Donderdag 28 mei. Fris weer op en al de tweede dag stond hij op het programma, de klimtijdrit Alpe d’Huez, 1065 meter omhoog in 13 kilometer tijdrit. Rustig infietsen vanaf het hotel en geconcentreerd aan de start. Ik had het plan klaar voor een tijd onder het uur: iets sneller starten dan vorig jaar en sneller met de hartslag naar het omslagpunt, de laatste twee tot drie kilometer in het rood gaan rijden en de training van de afgelopen maanden moest de rest doen. Dat werd het niet helemaal want de benen waren bergop goed, maar niet super. Toch rolde er 1:02:20 uit (een PR) en daar was ik heel tevreden mee. En wie zag ik weer in de achtervolging? Inderdaad, Jan, en dat werd weer een mooi duel. Bovenop was het verzamelen, toejuichen en gezellig napraten. Iedereen leverde weer een fantastische prestatie door de uitdaging aan te gaan en de Alpe te beklimmen. Erg goed allemaal!!
Na even genieten in de hoogtezon gingen sommigen terug naar het hotel. Met een kleinere groep pakten we nog een mooie panoramaweg (richel) over de zijkant van de Alpe d’Huez, beklommen nog de helft van Les Deux Alpes en nog wat fraaie kilometers voordat we terugreden naar het hotel. De dag werd weer vertrouwd afgesloten met pastamaaltijd, misschien een tukkie doen of even lekker in de zon zitten, diner, veel foto’s en video’s en Marjon en ik kregen ook nog een vette medaille omgehangen. De spanning viel eraf en daarna werd het aan de bar knap laat met flink veel slappe lach.
Vrijdag 29 mei. Een deel van de groep ging die dag niet fietsen maar kozen voor een pittige wandeling bij Les Ougiers. Ook voor wandelaars is het daar erg mooi zoals we ’s avonds op foto’s en video’s zagen. En natuurlijk enthousiaste verhalen.
De fietsers gingen die dag eerst Les Deux Alpes op. De klim naar ruim 1600 meter is een aardige kluif en dit keer was het een testrit bergop met Sandra, die ik net niet kon volgen. Bovenop vonden we in het inmiddels rustige ski-oord een terras en kon de groep relaxen. Na weer een mooie afdaling vonden de meesten het voor die dag genoeg. Ik ging met Frouke, Sandra en Siebe nog op voor La Bérarde, stroomopwaarts de vallei in naar 1720 meter. Dit is een pittige en schitterende klim. Rust en prachtige natuur. De weg loopt uiteindelijk dood en jawel, daar was nog een terrasje.
Afdalen gaat rap en jullie raden het al: pasta, relaxen, diner, veel napraten en ervaringen uitwisselen, foto’s en dit keer echt achtbaan-achtige video’s van Sandra en rustgevende video’s van de wandelaars. Een prima dag en ik hoorde dat het aan de bar weer erg laat werd….
Zaterdag 30 mei. De dag van de terugreis, maar eerst nog wat fietsen. Er was een groep die La Bérarde ging doen, een echte aanrader. En ja, een kleine groep ging voor een grote kluif, de Col de la Croix de Fer. Net als de Alpe van buitencategorie, maar de Croix de Fer is zeker zwaarder. Hij gaat naar 2067 meter en is 25 kilometer lang, met veel variatie. De cracks waren Marjon, Sandra, Siebe, Jan en ik en Gerard en Siebe (2) in de volgauto. Op dag drie waren de benen super, deze dag waren de benen pet en het was zwaar. Ook Sandra: “Ik heb zulke slechte benen vandaag!” Jan had blijkbaar lekker gewandeld de dag ervoor, hij draaide licht en Sandra en ik konden hem niet volgen. Ook de profs van Française des Jeux kwamen voorbij, we klampten even aan maar hielden dat ook niet. Jammer, over en sluiten. Jan pakte de trofee Croix de Fer. Boven was het koud en de koffie lekker warm. Windjack aan en afdalen naar de warmte. Gerard en Siebe misten mij nog in de afdaling en schijnen in ravijnen mijn naam geroepen te hebben. Daar kwamen we achter toen Sandra’s mobiel in de vallei afging: “Waar is Henk? We zijn hem kwijt.” Sandra: “Die rijdt hier naast mij.” Ik was al lang beneden en had in een flits in de afdaling de volgauto wel zien staan en dacht nog: “Hé, daar staan ze.” Gelukkig maar……
Eenmaal beneden zat ik er wel doorheen en was blij iedereen weer bij de bus te zien. Bij een wel zeer welkome pastamaaltijd namen we afscheid van Monique en Leon, die ons geweldig verzorgd hebben. Echt super.
Ook weer een afscheid van Chris en Frouke, goede begeleiders die er zelf veel plezier in hebben.
Even na vijven trapte de chauffeur het gas in, dit keer voor de terugreis.
Zondag 31 mei. Na weer zo’n typische busnacht zwaaiden we in Nederland Jurjen uit, die ons uitstekend heeft begeleid tijdens de reis. En toen we in Leeuwarden uitstapten was er applaus voor iedereen van de familie, vrienden en kennissen.
En natuurlijk nog dit: Sandra en Lies, bedankt voor de goede organisatie en jullie enthousiasme en inzet voor en tijdens de trip. Het was een groot succes!!
Henk Jansen
